Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2014/21963 K.2015/15036

Taraflar arasındaki ayıplı maldan kaynaklanan davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan oturma odası grubu (koltuk takımı) ve yemek odası takımı satın aldığını, her iki ürünün de ayıplı olduğunu ileri sürerek ayıplı malın iadesi ile 4.100,00 TL satış bedelinin, satın alma tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 4.100,00 TL satış bedelinin, dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline ve davaya konu malların davalıya iadesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre temyiz eden davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, davalıdan satın aldığı oturma odası grubunun ve yemek odası takımının ayıplı olmaları nedeniyle sözleşmeden döndüğünü ve satış bedellerinin iadesini istemiştir. Davacının, davalıdan satın aldığı mallarda, yanlış ve eksik montajdan kaynaklanan üretim hatası ile itinasız işçilikten kaynaklanan üretim hatası şeklinde ürünlerde açık ve gizli ayıp tespit edildiği dosyadaki delillerden anlaşılmıştır. Ayıplı malların, davacının kullanımında olduğu da sabittir.

Davaya konu mallardaki ayıbın, kullanıma engel olmaması nedeniyle davacı, malları iade etmeden alacağına faiz isteyemez. Mahkemece, dava konu koltuk takımı ve yemek odası takımının davalıya iade tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekirken, dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir. Ne var ki, bu yanlışlığın düzeltilmesi için yeniden yargılama yapılması gerekmeyip hükmün düzeltilerek onanması HMUK'un 438/7 maddesi gereğidir.