KÜNYE
13. Hukuk Dairesi 2014/276 E., 2014/10810 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Nisan 2014
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
303 kelime·2 dk okuma
Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.
Davacı, davalı şirketle, yıllardır şirketin temsilcisi olan davalı ... aracılığı ile ... alım satımı hususunda anlaştığını ve davalı şirket adına davalı ... imzaladığı sözleşmenin düzenlendiğini, davalılara 78 ton portakal teslim ettiğini, kilosu 30 kuruştan toplam 23.400.00.TL ödenmesi gerekirken sadece 8.000.00.TL ödendiğini bakiye 15.400.00.TL' nın ödenmediğini ileri sürerek 15.400.00.TL ' nın davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.
Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.
Mahkemece, davalı ... yönünden davanın reddine, davalı şirket yönünden, davanın kısmen kabulü ile 14.357.17.TL' nın davalı şirketten tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki 2. bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.
2-Davalı ...' ın davalı şirket vekili olarak ve davalı şirket adına davacı ile sözleşme yapmasından dolayı davalı ... yönünden açılan davanın husumetten reddine karar verilmesi nedeniyle kendisini vekil ile temsil ettiren davalı ... lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık asgari ücret tarifesine göre maktu vekalet ücretine 2014/276-10810
hükmedilmesi gerekirken mahkemece davalı ... yararına nisbi vekalet ücretine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir. Ne varki bu yanlışlığın giderilmesi, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, kararın düzeltilerek onanması, HMK.'un 370/2. maddesi hükmü gereğidir.
Yargıtay 13. Hukuk Dairesi, E. 2014/276, K. 2014/10810, 9 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama