Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2014/30380 K.2014/25625

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı Bankadan konut kredisi kullandığını, kendisinden dosya masrafı olarak kesinti yapıldığını ileri sürerek, haksız olarak alınan 3.000,00 TL’nin faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne, 2.000,00 TL‘nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, konut kredisi sözleşmesi sırasında davacı tüketiciden haksız olarak alınan 3.000,00 TL masrafın tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece dava kısmen kabul edilerek 2.000,00 TL‘nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 12.maddesine göre.

“1) Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, davanın görüldüğü mahkeme için Tarifenin ikinci kısmında belirtilen maktu ücretlerin altında kalmamak kaydıyla (yedinci maddenin ikinci fıkrası, dokuzuncu maddenin birinci fıkrasının son cümlesi ile onuncu maddenin son fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla,) Tarifenin üçüncü kısmına göre belirlenir.

(2) Ancak hükmedilen ücret kabul veya reddedilen miktarı geçemez.” Buna göre; mahkemece reddedilen 1.000,00 TL‘lik kısım için yargılama sırasında kendisini vekille temsil ettiren davalı yararın 750,00 TL vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmemiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, HMK.’nun 437/son maddesi gereğince hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.