Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2014/34153 K.2014/29779

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı Bankadan konut kredisi kullandığını, kendisinden “dosya masrafı” adı altında kesinti yapıldığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere şimdilik 2.000,00 TL’nin kesinti tarihlerinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemiş, ıslahla talep miktarını 6.640,58 TL’ye çıkarmıştır.

Davalı; davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne, 6.640,58 TL’nin kesintilerin yapıldığı tarihlerden itibaren işleyecek avans faizleriyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir

2-Davacı eldeki dava ile, davalı Bankadan almış olduğu konut kredisi nedeniyle kendisinden haksız olarak tahsil edilen miktarların, kesinti tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizleriyle birlikte davalıdan tahsilini istemiş, mahkemece de davanın kabulüne karar verilmiştir. Oysa ki 6098 sayılı Borçlar Kanunu’nun 117.maddesi gereğince muaccel bir borcun borçlusu, alacaklının ihtarı ile mütemerrit olur.

Dava konusu olayda davacının, davalıyı dava ve ıslah tarihinden önce temerrüde düşürdüğü ispat edilemediğine göre, mahkemece hükmedilen alacak miktarının dava dilekçesi ile talep edilen miktarına dava tarihten, ıslahla talep edilen miktarına ise ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekirken, açıklanan husus göz ardı edilerek, hükmedilen alacak miktarına kesinti tarihlerinden itibaren faize hükmedilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, HMK.’nun 370/2. maddesi gereğince hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.