Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2014/36270 K.2015/26463

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı tarafından ve davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıya ait daireyi içinde ankastre mutfak, üç odada sabitlenmiş dolaplar ve bakımlı bir şekilde 30/11/2012 tarihinde 100.000 TL’ye satın aldığını, satıştan sonra davalının daire içindeki bu eşyaları söktürerek götürdüğünü, bu nedenle oluşan zarar toplamı olan 7.359,50 TL’nin davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davacıya bu yönde bir taahhütte bulunulmadığını, evin eşyalı olarak gösterilmesinin bu eşyalarla birlikte satılacağı anlamına gelmeyeceğini belirterek davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm her iki tarafça temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan her iki tarafın sair temyiz itirazlarının gerekir.

2-Dava, satış sözleşmesinden kaynaklanan tazminat ve kira alacağına ilişkindir.

Davacı, toplam 7.359,50 TL’nin tahsili amacı ile eldeki davayı açmıştır. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile Davacı tarafından yapılan 130,45 TL harç, 114,00 TL davetiye, 91,00 TL müzekkere, 841,60 TL keşif ve bilirkişi gideri, 461,50 TL tespit masrafından ibaret toplam 1.638,55 TL yargılama giderinden harcın tamamından davalı sorumlu tutulmak suretiyle davanın kabul ve ret oranı gözetilerek 1.055,95 TL’sinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, bakiye yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına karar verilmiştir.

Dosya kapsamına göre davacı tarafça yapılan masraf toplamı 1.638,55 TL olup kabul ve red oranına göre 979,63 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması HUMK’nun 438/7. maddesi gereğidir.