Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2014/42844 K.2015/33700

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davalı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde temyiz eden davalı vekili avukat B.. K.. ile davacı vekili avukat Z.. K.. D..'in gelmeleriyle duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 3.3.2004 tarihinde satın aldığı 0 km aracın, 6. aydan itibaren direksiyonunda oluşan ve onarıldığı söylenmesine rağmen devam etmekle giderilememiş olan arızasının üretimden kaynaklı gizli ayıp olduğunu ileri sürerek ödediği 26.900,00 TL bedelin, 500,00 TL maddi, 500,00TL manevi zararın faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, araçta giderilmemiş ve iadeyi gerektirecek bir arızanın bulunmadığını, 8 yıl kullanımdan sonra sözleşmeden dönmenin hakkaniyete aykırı olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile fatura bedeli olan 26.005, 00 TL nin dava tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, aracın davalıya iadesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, hüküm davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, ayıp nedeniyle tüketicinin açtığı seçimlik hakların kullanılması istemine ilişkindir. Dava konusu araç davacı tarafından halen kullanılmakta olup iade edilmediğine göre, birlikte ifa kuralları gereğince davacı ancak aracın davalıya iadesi tarihinden itibaren faiz talep edebilir. Buna rağmen faize dava tarihinden hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması HUMK.nun 438/7 maddesi hükmü gereğidir.