KÜNYE
13. Hukuk Dairesi 2014/43108 E., 2015/1322 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 26 Ocak 2015
- Mahkemesi
- Tüketici Mahkemesi
Karar Metni
303 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.
KARAR
Davacı, davalı bankadan konut kredisi sözleşmesi ile kredi kullandığını ve sonrasında da bu krediyi yapılandırdığını bu işlemler için davalı banka tarafından kendisinden kesinti yapıldığını, bu kesintinin haksız olduğunu ileri sürerek 3.559,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; yargılama sırasında ise 26.5.2013 tarihli ıslah dilekçesi ile dava tarihinden itibaren işleyecek en yüksek mevduat faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.
Davalı, davanın reddini dilemiştir.
Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 3.473,33 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.
2-Davacı, ıslah dilekçesi ile faiz talebinde de bulunduğu halde, davacının faiz talebi hakkında hüküm kurulmamıştır. Diğer yandan, davacı dava tarihinden önce davalıyı temerrüde düşürmemiştir. Bu durumda, hüküm altına alınan 3.473,33 TL yönünden ıslah tarihi olan 26.5.2013 tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerektiği halde mahkemece, davacının faiz talebi hakkında hüküm kurulmamış olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması HUMK.'nun 438/7. maddesi hükmü gereğidir.
2014/43108 2015/1322
Yargıtay 13. Hukuk Dairesi, E. 2014/43108, K. 2015/1322, 26 Ocak 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama