KÜNYE
13. Hukuk Dairesi 2014/44036 E., 2015/36696 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 15 Aralık 2015
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
342 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.
KARAR
Davacı, davalıların kredi borçlarını kapatmak için borç istediklerini, bunun üzerine bankadaki hesabından davalıların kredi hesabına 8.056,38 TL havale yaptığını fakat davalıların daha sonra borçlarını ödemediklerini, alacağın tahsili amacıyla başlatılan icra takibine de haksız itiraz ettiklerini ileri sürerek vâki itirazın iptali ile % 40 icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.
Davalılar davanın reddini dilemişlerdir.
Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm, davacı ve davalılar tarafından temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalıların tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.
2-Davacı, yapılan takibe itirazın haksız olduğunu ileri sürerek itirazın iptaline ve % 40 icra inkar tazminatına karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemece, davanın kabulü ile icra takip alacağı üzerinden % 20 icra inkar tazminatına karar verilmiştir. Dava, 22.04.2011 tarihinde açılmış olup icra takibi ise 14.03.2011 tarihinde başlamıştır. 6352 sayılı Yasa, 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe girmiş olup, dava konusu olayda uygulanma imkanı bulunmamaktadır.
Hal böyle olunca % 20 icra inkar tazminatı ödenmesine karar verilmesine yasal olanak bulunmamaktadır. Mahkemenin bu yönü gözetmemiş olması, usul yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, usulün 438/7. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.
Yargıtay 13. Hukuk Dairesi, E. 2014/44036, K. 2015/36696, 15 Aralık 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama