Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2015/1223 K.2015/2306

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı bankadan Tüketici Kredisi kullandığını, kendisinden dosya masrafı adı altında tahsil edilen 2.425,00 TL' nin bankaya başvuru tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir,

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 2.070,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı davalı bankanın, kullanmış olduğu Tüketici Kredisi nedeniyle haksız tahsil ettiği bedellerin tahsili için eldeki davayı açmış olup davacının dava dilekçesi ekinde ibraz etmiş olduğu davalı bankaya başvuru dilekçesinin usulüne uygun bir ihtarname niteliğini haiz olmadığı ve davadan önce davalı bankayı temerrüde düşürdüğüne ilişkin dosyada başkaca delil ve bilgi bulunmamaktadır. Mahkemece, kabulüne karar verilen miktarın dava tarihinden itibaren faizi ile tahsiline karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde tahsil tarihinden itibaren faizi ile tahsiline karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

3-Dosyaya sunulan vekâletnameden anlaşılacağı üzere davalı taraf kendini vekille temsil ettirmiştir. Mahkemece, yürürlükte bulunan AAÜT 'ye göre, reddedilen miktar olan 355,00 TL üzerinden davalı lehine 355,00 TL vekâlet ücretine hükmedilmesi gerekirken, davalı yararına vekâlet ücretine hükmedilmemiş olması usul ve yasaya aykırıdır, bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu yanlışlıkların düzeltilmesi için yeniden yargılama yapılması gerekmeyip hükmün düzeltilerek onanması HUMK'un 438/7. maddesi gereğidir.