Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2015/12300 K.2016/21628

... vekili avukat ... ile 1-..., 2-... aralarındaki dava hakkında ... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 25/03/2014 gün ve 2013/30-2014/109 sayılı hükmün davacı avukatı ve davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı, davalılardan Aynur’un diğer davalıya karşı açtığı boşanma davasını vekaleten takip etiiğini ne var ki davalının diğer davalı ile haricen anlaşarak dosyadan kedisine haber verilmekszin feragat ettiğini ve hakettiği ücreti vekaletin de ödenmediğini ileri sürerek başlattığı takibe vaki itirazın iptalini istemiş, dava değerini 16885,00 TL olarak belirtmiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile takibin 435,00 TL asıl alacak yönünden devamına,fazla istemin reddine karar verilmiş, hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan davacı tarafın bütün temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-14.7.2004 günlü ve 5219 sayılı yasa ile HUMK'nun 427/2 maddesindeki temyiz ile ilgili parasal sınır 1.000.000.000 TL, 5236 sayılı yasanın 19. maddesi uyarınca 1.1.2014 tarihinden itibaren 1890,00 TL'ye çıkarılmıştır.

Anılan yasada derdest davalar yönünden ne şekilde uygulanacağı yönünde açık bir uygulama hükmü bulunmamakta ise de Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 23.2.2005 gün ve esas 2005/13-32, karar 2005/85 sayılı kararı uyarınca yerel mahkemelerce kurulan hükümlerin temyizinin ve temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay daireleri ya da Hukuk Genel Kurulunca verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilmesi durumunda temyiz ya da karar düzeltme istemi hangi karara yönelik ise, o karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmünün esas alınacağı belirtilmiştir.

Davalılar tarafından temyiz edilen bölüm karar tarihi itibariyle 1890,00 TL'yi geçmediğinden HUMK.nun 5219 sayılı yasa ile değiştirilen 427.maddesinin 2.fıkrası gereğince davalıların temyiz hakkı bulunmamaktadır. O nedenle miktar itibariyle kesin olan karara ilişkin davalıların temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.