Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2015/14508 K.2016/23280

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıya ait işyerinde tek başına tezgahtar olarak çalışmakta iken davalı tarafından işyerinde ders çalışma bahanesi ile işine son verildiğini beyanla fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 2.226,22 TL kıdem, 1.153,57 TL ihbar tazminatının iş akdinin fesih tarihi olan tarihten itibaren işleyecek faizi ile birlikte tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının işten kendisinin ayrıldığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, fazla mesai ve genel tatil ücreti isteklerinin reddine, davacının 2.226,22 TL kıdem tazminatı alacağının ve 1.153,57 TL ihbar tazminatı alacağının 02.04.2009 tarihinden itibaren işleyecek en yüksek faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, verilen karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, davalıya ait işyerinde çalışmakta iken işaktine haksız olarak son verildiğini, işçilik alacaklarını alamadığını ileri sürerek, bu nedenle doğan ihbar ve kıdem tazminatlarının tahsili talebi ile eldeki davayı açmış, davalı davanın reddini dilemiş mahkemece hükmedilen kıdem ve ihbar tazminatı alacağının en yüksek faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Davalı 5362 sayılı yasa kapsamında kalan esnaf tanımına girmekte olup, dava konusu uyuşmazlık işçilik alacağına ilişkin olduğundan davacı alacağının ancak yasal faizi ile tahsilini isteyebilir. Bu durumda mahkemece hükmedilen alacağa yasal faizi yürütülecek şekilde karar verilmesi gerekirken en yüksek faizi ile tahsiline karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK' nun 438/7.maddesi gereğidir.