Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2015/23050 K.2015/26473

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, tellal olduğunu, davalının taşınmazının satımına aracılık etmek üzere anlaştıklarını, ancak davalının kendisini saf dışı bırakarak satışı gerçekleştirdiğini, buna göre alacaklarının tahsili için yapmış oldukları icra takibinin davalının itirazı ile durduğunu ileri sürerek, takibe itirazın iptali ile %40 dan az olmamak kaydıyla icra inkar tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş,kötüniyet tazminatı olarak icraya konulan alacağın % 10 u oranında bir tazminatın davacı tarafından alınıp davalı tarafa verilmesine hükmedilmiştir. Karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece, davacı tarafından açılan davanın reddine karar verilmesine rağmen hüküm bölümünde kendisini davada vekil ile temsil ettiren davalı yararına karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre 1.500.00.TL maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, 616.35 TL vekalet ücretinin davacıdan tahsiline karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Davacı yapılan takibe itirazın haksız olduğunu ileri sürerek itirazın iptaline ve %40 icra inkar tazminatına karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemece, davanın reddine, takibe konu alacağın % 10 u oranında kötüniyet tazminatının davacıdan alınarak davalı tarafa verilmesine karar verilmiştir. Davaya dayanak takip 10.04.2012 tarihinde başlatılmıştır. 6352 sayılı yasa 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe girmiş olup dava konusu olayda uygulanma imkanı bulunmamaktadır. Hal böyle olunca davalının %10 icra inkar tazminatı ödemesine karar verilemez.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması HUMK. 438/7. maddesi hükmü gereğidir.