Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2015/27713 K.2015/29902

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı ...’ya vesayeten vasisi ..., davacının 3/4 hissine malik olduğu dairenin, 1/4 hissesine malik olan davalı tarafından 15.5.2010 tarihinde aylık 1.900,00 TL bedelle kiraya verildiğini, bu durumun öğrenilmesi üzerine kiracıya gönderilen ihtarla kira bedellerinin 15.7.2011 tarihinden itibaren davacı adına yatırılmasının sağlandığını, ancak 15.5.2010-15.7.2011 tarihleri arasındaki davalı tarafından tahsil edilen 14 aylık kira bedelinin kendi hissesine isabet eden 19.950,00 TL’lik kısmının ödenmediğini ileri sürerek, işlemiş faizi ile birlikte toplam alacak miktarı olan 21.462,00 TL’nin, ihtar tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, 19.950,00 TL kira bedelinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, tarafların müştereken malik oldukları taşınmazın, davalı tarafından tahsil edilen kira bedellerinin, davacının payı oranında tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verildiği halde, reddedilen miktar üzerinden davada kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmemiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK.’nun 438/7. maddesi gereğidir.