KÜNYE
13. Hukuk Dairesi 2015/32299 E., 2015/37720 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 23 Aralık 2015
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
274 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.
KARAR
Davacı, davalı ile aralarında temizlik hizmeti alım sözleşmesi bulunduğunu, davalının çalıştırdığı işçi...'ın açmış olduğu işçilik hakları davasında asıl işveren olarak sorumlu tutulduğunu, sözleşme ve şartname uyarınca işçilik haklarından yüklenicinin sorumlu olduğunu, mahkeme kararı uyarınca icra dosyasına 24.695,31-TL ödediğini ileri sürerek, bu meblağın ödeme tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsilini istemiştir.
Davalı, davanın reddini dilemiştir.
Mahkemece,davanın kabulüne karar verilmiş;hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.
2-Dava, asıl işveren davacı Rektörlüğün davalı şirket tarafından çalıştırılan işçinin açmış olduğu dava sonucunda ödemek zorunda kaldığı miktarın rücuen tahsili istemine ilişkindir. Tarafların serbest iradeleri ile düzenlemiş oldukları sözleşme ve şartname hükümleri tarafları bağlar. Davacının asıl işveren olarak ödediği bedeli davalı şirketten rücuen talep etme hakkı bulunduğu mahkemenin de kabulündedir. Ancak davacının ödediği işçilik alacaklarından davalı yüklenici dava dışı işçiyi çalıştırdığı dönem ile sınırlı olarak sorumludur. Mahkemece, bu husus gözetilerek hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ile tüm meblağın davalıdan tahsili şeklinde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.
Yargıtay 13. Hukuk Dairesi, E. 2015/32299, K. 2015/37720, 23 Aralık 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama