Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2015/35657 K.2017/12708

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ajansta çalışan dava dışı ... tarafından açılan işe iade konulu davası sonucunda yargılamayı yapan ... 3. İş Mahkemesinin davayı kabul ettiğini ancak bu işçiye verilecek uygun iş bulunamadığından yine mahkeme kararı ile hükme bağlanan 69.861,59.-TL tazminatın davacı tarafından ödendiğini, davalı ile davacı arasındaki sözleşme hükümleri uyarınca ödenen tazminattan davalının sorumlu olduğunu ileri sürerek, 69.861,59.- TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Mahkemece, Davanın kısmen kabulü ile, 34.930,79 TL alacığın ödeme tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davanın taraflarınca temyiz edilmiştir.

1-Dava, alt işveren davacı şirketin, davalı ajans nezdinde çalıştırılan işçinin açmış olduğu dava sonrasında ödemek zorunda kaldığı miktarın rücuen tahsili istemine ilişkindir.

4857 sayılı İş Kanununun 2/6. maddesinde, “Bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.” hükmü bulunmaktadır.

Dava konusu olayda da davacı ile davalı arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi mevcut olup, davalı asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak İş Kanunu’ndan kaynaklanan yükümlülükler nedeniyle, alt işverenle birlikte müteselsilen sorumludur. Burada Kanundan kaynaklanan bir teselsül hali söz konusu olup, asıl ve alt işverenler, dış ilişki itibariyle (dava dışı işçiye karşı) müseselsilen sorumludurlar. Bu düzenleme, işçi alacağının güvence altına alınması amacıyla yapılmış olup, sadece işçilere karşı bir sorumluluktur. Asıl ve alt işveren arasındaki ilişkide ise iş hukuku değil, Borçlar Kanunu ve sözleşme hukuku esas alınacağından, uyuşmazlığın taraflar arasındaki sözleşme hükümlerine göre çözümlenmesi gereklidir.

Alacaklıya karşı müteselsilen sorumlu olan borçlular, kendi aralarındaki iç ilişkide, bu husustaki nihai sorumluluğun hangi tarafa ait olduğu konusunda bir anlaşma yapabilirler. Nitekim 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 167. maddesinde düzenlenen, “Aksi karalaştırılmadıkça veya borçlular arasındaki hukuki ilişkinin niteliğinden anlaşılmadıkça, borçlulardan her biri, alacaklıya yapılan ifadan, birbirlerine karşı eşit paylarla sorumludurlar. Kendisine düşen paydan fazla ifada bulunan borçlunun, ödediği fazla miktarı diğer borçlulardan isteme hakkı vardır.” şeklindeki hükümde de, müteselsil borçlulardan her birinin alacaklıya yapılan ifadan birbirlerine karşı genel olarak eşit paylarla sorumlu oldukları, ancak bunun aksinin kararlaştırılabileceği de açıkça belirtilmiştir.

İşte müteselsilen sorumlu olan borçlular arasındaki iç ilişkide, bu konudaki sorumluluğun tamamen borçlulardan birine ait olacağı yönünde bir sözleşme yapılmış ise, tarafların serbest iradeleri ile düzenlemiş oldukları sözleşme hükümleri kendilerini bağlayacağından, dış ilişkide kanundan doğan teselsül gereğince borcu ödemiş olan müteselsil borçlunun, ödediği miktarın iç ilişkide borcun nihai yükümlüsü olan borçludan rücuen tahsilini talep edebileceği kabul edilmelidir.

Bu açıklamalardan sonra somut olaya bakıldığında; davacı şirket ile davalı ajans arasında imzalanmış olan hizmet sözleşmesinde 4.6. maddesi ile “Ajans'ın, herhangi bir çalışanın veya tüm ... çalışanının, Ajans'ın işyerindeki görevine son verilmesini talep etmesi durumunda, ilgili Çalışanın kıdem ve ihbar tazminatları ile, hak edilmiş ama kullanılmamış yıllık ücretli izin hakkı karşılıkları ve 4857 sayılı kanundan kaynaklanan sair tüm hakları ... tarafından Ajans'ye ilgili ayın hizmet bedeli faturası ile rücu edilecektir.

Ajans bu fatura karşılığında ödeme yapacağını kabul ve taahhüt eder.” hükmü düzenlenmiştir.

Görüldüğü üzere taraflar arasındaki sözleşmede, üst işverenin dava konusu işçilik alacakları nedeniyle sorumlu olacağı açıkça belirtilmiş olup, tarafların serbest iradeleri ile düzenlemiş oldukları sözleşme hükümleri kendilerini bağlayacağından, davacı yüklenicinin alt işveren olarak ödemiş olduğu miktarın yarısını değil tamamını davalıdan rücuen tahsilini talep edebileceğinin kabulü gerekir.

O halde mahkemece, taraflar arasında serbest iradeleri ile düzenlenmiş yukarıda yer verilen sözleşme maddesi gereğince davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, açıklanan hususlar göz ardı edilerek, yazılı şekilde rücuya konu alacağın yarısından davalı kurumun sorumlu tutulması suretiyle karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre temyiz eden davalının temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.