Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2015/36724 K.2016/8823

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı bankadan muhtelif tarihlerde kullandığı taşıt, tüketici ve konut kredilerden davalı banka tarafından komisyon, dosya masrafı ve benzeri adlar altında kesinti yapıldığını, kredi kartlarından yıllık aidat ücretleri alındığını ve bankadaki hesapları için hesap işletim ücreti işletildiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere haksız yapılan kesinti miktarı olarak şimdilik 11.311,97 TL’nin kesinti tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı banka, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Davacı eldeki dava ile davalı banka ile imzaladığı kredi sözleşmeleri, hesap işletim ücretleri ve kredi kartı aidat ücretleri nedeniyle kendisinden farklı isimler altında tahsil edilen bedellerin iadesini istemektedir. Dairemizin yerleşik içtihatlarında da vurgulandığı üzere, davalı banka tacir olup, yaptığı masrafları tüketiciden isteme hakkı bulunduğu anlaşılmakta ise de, somut uyuşmazlığın tüketici hukukundan kaynaklandığı da gözetildiğinde, bankanın ancak davaya konu kredinin verilmesi için zorunlu, makul ve belgeli dosya masraflarını tüketiciden isteyebileceğinin kabulü gerekir.

Mahkemece, 28.05.2015 tarihli bilirkişi ek raporuna doğrudan atıf yapılıp itibar edilerek konut kredisi sebebiyle toplam 11.311,97 TL haksız tahsilat yapıldığı vurgulanmış, öte yandan bu miktarın 2.462,00 TL’sının kredi kartı üyelik bedeli olduğu ve haksız şart sayılmayacağı gerekçesiyle kalan 8.849,97 TL’nin davacıya iadesine karar verilmiştir.

Davacı, davalı bankadan 11.01.2010 tarihli konut kredisi, 20.04.2009 tarihli taşıt kredisi, 14.04.2011 tarihli taşıt kredisi ve 26.10.2011 tarihli ipotekli tüketici kredisi kullanmıştır.

4077 sayılı Kanun’un 10/B maddesinde, “Tüketici, konut finansmanı kuruluşuna borçlandığı toplam miktarı önceden ödeyebileceği gibi aynı zamanda bir ya da birden çok ödemeyi vadesinden önce yapabilir. Faiz oranının sabit olarak belirlenmesi halinde, sözleşmede yer verilmek suretiyle, bir ya da birden fazla ödemenin vadesinden önce yapılması durumunda konut finansmanı kuruluşu tarafından tüketiciden erken ödeme ücreti talep edilebilir. Erken ödeme ücreti gerekli faiz indirimi yapılarak hesaplanan ve tüketici tarafından konut finansmanı kuruluşuna erken ödenen tutarın yüzde ikisini geçemez. Oranların değişken olarak belirlenmesi halinde tüketiciden erken ödeme ücreti talep edilemez” hükmü yer almaktadır.

Buna göre taraflar arasındaki kredi sözleşmesinin faiz türüne göre, davacının bir ya da birden çok ödemeyi vadesinden önce yapması nedeniyle bilirkişi raporunda konut kredisi için masraflar arasında gösterilen erken ödeme ücretinin tahsilinde hukuka aykırılık bulunmamakta ise de Mahkeme kararı, denetime açık olmayıp hangi kredi için ne miktar masraf alındığı, bu masrafların zorunlu, makul ve belgeli olup olmadığı konusunda bir açıklık içermemektedir.

Dosya içinde üç adet bilirkişi raporu bulunmaktadır. 03.03.2015 tarihli ilk bilirkişi raporunda, ekstre ve kredi kartı üyelik ücretleri ile kredi masrafları dahil toplam 16.495,79 TL’nin davacıya iadesi gerektiği sonucuna varılmış, davacı bu raporun esas alınarak karar verilmesini talep etmiş, ancak Kararda hangi nedenle hükme esas alınan 28.05.2015 tarihli ek rapora ve bu rapor öncesindeki 28.04.2015 tarihli kök rapora itibar edildiği açıklanmamıştır. Kaldı ki davacının kullandığı krediler sebebiyle iadesi gereken toplam masraf hükme esas alınan rapora göre, 8.779,97 TL olduğu belirtilmiş olmasına rağmen mahkemece, bunun üzerinde bir miktar olan 8.849,97 TL’nin davacıya iadesine karar verilmiş olması kabul şekli bakımından doğru görülmemiştir.

Öte yandan, Davacı, aynı zamanda hesap işletim ücretlerinin de haksız olduğunu ileri sürmüş olmasına rağmen mahkemece bu konuda herhangi bir inceleme yapılmadığı gibi bu konuda olumlu olumsuz bir kararda verilmemiştir. 6100 sayılı HMK.’nın “taleple bağlılık ilkesi” başlıklı 26/1. maddesinde hâkimin tarafların talep sonuçlarıyla bağlı olduğu ve talepten fazlasına veya başka bir şeye karar veremeyeceği hüküm altına alınmıştır. Mahkemece anılan yasa hükmü göz ardı edilerek hüküm kurulmuştur.

Hal böyle olunca Mahkemece, davacının tüm taleplerini karşılayacak biçimde hangi kredi için ne kadar kesinti yapıldığı zorunlu, makul ve belgeli dosya masraflarının nelerden ibaret olduğu ve diğer taleplerin hangi gerekçe ile kabul ya da reddedildiği, hangi sebeplerle hükme esas alınan rapora üstünlük tanındığı hususlarını içeren açıklamalı, taraf, hâkim ve Yargıtay denetimine elverişli bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde yetersiz gerekçe ve değerlendirme ile hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre tarafların sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.