Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2015/40170 K.2018/1138

... ile ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 24/03/2015 gün ve 2014/475-2015/110 sayılı hükmün davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı, davalının mobilya mağazasından, 4-5 yıl kadar önce tarihini tam hatırlamadığı bir zamanda bir adet oturma grubu almak için pazarlık yaptığını, ayda 100,00 TL. ödemek şartıyla anlaştıklarını, senet imzaladığını, ancak oturma grubunun teslim edilmediği gibi senedinin de iade edilmediğini ve bu senede dair davalının 2014 yılı şubat ayında ... 2. İcra Müdürlüğü’nün 2014/350 Esas sayılı dosyası ile hakkında icra takibi yaptığını, tebligatı eşinin aldığını, itiraz ettiğini ancak süresi geçtiğinden kabul edilmediğini, almadığı malın parasını davalının kendisinden istediğini ve maaşına haciz koydurduğunu belirterek davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

14.7.2004 günlü ve 5219 sayılı yasa ile HUMK.nun 427/2 maddesindeki temyiz ile ilgili parasal sınır 1.000.000.000 TL, 5236 sayılı yasanın 19. maddesi uyarınca 1.1.2015 tarihinden itibaren 2.080,00 TL.ye çıkarılmıştır.

Anılan yasada derdest davalar yönünden ne şekilde uygulanacağı yönünde açık bir uygulama hükmü bulunmamakta ise de Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 23.2.2005 gün ve esas 2005/13-32, karar 2005/85 sayılı kararı uyarınca yerel mahkemelerce kurulan hükümlerin temyizinin ve temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay daireleri ya da Hukuk Genel Kurulunca verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilmesi durumunda temyiz ya da karar düzeltme istemi hangi karara yönelik ise, o karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmünün esas alınacağı belirtilmiştir.

Mahkemece, davacının 2.000,00 TL’lık talebinin reddine karar verilmiş olması nedeniyle davacı tarafından temyiz edilen bölüm karar tarihi itibariyle 2.080,00 TL.yi geçmediğinden HUMK.nun 5219 sayılı yasa ile değiştirilen 427. maddesinin 2. fıkrası gereğince davacının temyiz hakkı bulunmamaktadır. O nedenle miktar itibariyle kesin olan karara ilişkin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.