Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2015/42093 K.2018/3524

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde temlik alan avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı bankadan 2009 yılı içerisinde tüketici kredisi çektiğini, 14.01.2010 tarihinden itibaren ödemede zorluk yaşadığını, bankanın 15.11.2011 tarihinde kendisine ihtarname gönderdiğini, bu tarihe kadar tarafına başka ihtar yapılmadığını, bu nedenle haksız olarak faiz yürütüldüğünü, hakkında, davalı banka tarafından ... 2. İcra Müdürlüğü'nün 2011/5422 sayılı dosyası ile takip başlatıldığını, dosyanın konulması gereken süre içerisinde takibe konulmaması ile borca yüksek oranlı faiz işletilmesine sebebiyet verildiğini belirterek takip miktarı kadar borçlu olmadığının tespiti ile % 40 üzerinden kötüniyet tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacının, takip dosyası gereğince 2.418,92TL borçlu olmadığının tespitine, kabul edilen miktar üzerinden 2.418,92 TL üzerinden % 40 oranında icra inkar tazminatının davalıdan alınıp davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı(temlik alan) tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davalı, davacı hakkında, ilgili takip dosyası ile 26.669,91 TL'nin tahsili talebiyle takip yapmıştır. Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporunda toplam takip miktarı olan 26.669,91 TL'den, davacının, borcunun 24.250,99 TL olduğu kanaatine varılmış, 2.418,92 TL borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş ve bunun üzerinden davalı hakkında kötüniyet tazminatına hükmedilmiş ise de; dava, İcra ve İflas Kanununun İİK’nın 72. maddesine dayalı menfi tespit davasıdır.

İcra ve İflas Kanununun 72 maddesinin 5.fıkrasına göre. “Borçluyu menfi tespit davası açmaya zorlayan takibin, haksız ve kötü niyetli olduğu anlaşılırşa, talebi üzerine, borçlunun dava sebebi ile uğradığı zararın da alacaklıdan tahsiline karar verilir.

Takdir edilecek zarar, haksızlığı anlaşılan takip konusu alacağın yüzde yirmisinden aşağı olamaz.” Kötüniyet tazminatı, takibe girişmekte kötüniyetli bulunduğu borçlu tarafından açıkça kanıtlanmış olan ya da öyle olduğu ayrıca kanıtlanmasına gerek bulunmaksızın dosya kapsamından açıkça anlaşılabilen alacaklıya yönelik bir yaptırım niteliğindedir.

Anılan yasa hükmüne göre, alacaklının anılan tazminata mahkum edilebilmesi, açıkça, takibin kötüniyetle yapılmış olması koşuluna bağlanmıştır. Hemen belirtmek gerekir ki, alacaklının icra takibini kötüniyetli olarak yaptığı hususu, borçlu tarafından kanıtlanmalıdır. Öğretiye ve Yargıtay uygulamasına göre, alacağının bulunmadığını bildiği veya bilmesi gereken bir durumda olduğu halde, icra takibine girişen alacaklı, kötüniyetli kabul edilir.

Açıklanan bu yasal durum ve ilke çerçevesinde somut olay değerlendirildiğinde davacı, davalının icra takibinde kötüniyetli olduğunu yasal delillerle kanıtlayamamış olup, dosya içeriğinde de kötüniyetin varlığını açıkça ortaya koyacak bir yöne rastlanmamıştır. Hal böyle olunca, mahkemece, davacının bu istemi hakkında red kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, usulün 438/7.maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.