Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2015/5269 K.2015/6061

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı bankadan konut kredisi kullandığını, kredi kullanımı sırasında kesintiler yapıldığını, tahsil edilen bedellerin haksız olduğunu ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 5.000,00 TL'nin kesinti tarihlerinden işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 31.03.2014 tarihinde talebini ıslah ederek 8.643,81 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kabulü ile, 8.643,81 TL'nin 2.500,00 TL'sine 06.04.2011 ve 6.143,81 TL'sine 06.03.2013 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir

2-Davacı eldeki dava ile, kendisinden haksız yere tahsil edilen toplam 8.643,81 TL'nin kesinti tarihlerinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsilini istemiştir. Mahkemece hükmedilen alacak miktarına kesinti tarihlerinden itibaren faiz uygulanmıştır. 6098 sayılı B.K.’nun 117. maddesi hükmü uyarınca muaccel bir borcun borçlusu, alacaklının ihtarı ile mütemerrit olur.

Dava konusu olayda davacının, davalıyı, dava tarihinden evvel temerrüde düşüren ihtarı söz konusu olmadığı halde, mahkemece hükmedilen alacak miktarına kesinti tarihinden itibaren faize hükmedilmiştir. Mahkemece hükmedilen alacağın 5.000,00 TL'lik kısmına dava, bakiye kısmına ise ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması usulün 438/7 maddesi gereğidir.