Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2015/7733 K.2015/14487

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı bankadan konut kredisi kullandığını, faizlerin düşmesi üzerine kredinin yeniden yapılandırıldığını, davalı banka tarafından masraf ve yapılandırma ücreti adı altında kendisinden haksız olarak 5.856,00 TL tahsil edildiğini ileri sürerek hukuka aykırı olarak alınan bu meblağın kesinti yapıldığı tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 3.725 TL'lik kısmının 04/11/2009, 2.056 TL'lik kısmının 29/12/2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin talebinin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, eldeki dava ile kendisinden haksız yere tahsil edilen toplam 5.856,00 TL’nin kesinti yapıldığı tarihlerden itibaren yasal faizi ile birlikte ödenmesini istemiş olup mahkemece, kesinti yapılan tarihlerden itibaren yasal faize hükmedilmiştir. Davacı,davalıyı dava tarihinden önce temerrüte düşürdüğünü iddia etmediği gibi dosyaya bu hususu ispata yarar delil sunmamıştır. Hal böyle olunca mahkemece, hükmolunan alacağa,davacının davalıyı dava tarihinde temerrüde düşürmüş olduğu hususu dikkate alınarak dava tarihinden itibaren yasal faiz yürütmesi gerekirken, kesinti tarihlerinden itibaren faize hükmedilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK’nun 438/7. maddesi gereğidir.