Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2015/9814 K.2015/12840

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı bankadan Konut kredisi kullandığını, dosya masrafı adı altında kendisinden tahsil edilen 2.860,00 TL'nin faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir. Davalı, davanın reddini dilemiştir. Mahkemece, davanın kabulüne ve A.A.Ü.T uyarınca 1.500,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir. 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT’nin 12/1.

Maddesinde “Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, davanın görüldüğü mahkeme için Tarifenin İkinci Kısmında belirtilen maktu ücretlerin altında kalmamak kaydıyla (yedinci maddenin ikinci fıkrası, dokuzuncu maddenin birinci fıkrasının son cümlesi ile onuncu maddenin son fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla,) Tarifenin üçüncü kısmına göre belirlenir.” hükmü yer almaktadır.

Hemen belirtmek gerekir ki dava, tüketici mahkemesi sıfatıyla görülmüştür. Tarifenin ikinci kısmı uyarınca Tüketici Mahkemelerinde takip edilen davalar için 750,00 TL maktu ücretin altında kalmamak kaydıyla nispi vekâlet ücreti belirlenecektir.

Hüküm altına alınan miktarın 2.860,00 TL olduğu gözetildiğinde, bu değer üzerinden kendisini yargılamada vekil aracılığı ile temsil ettiren davacı lehine AAÜT'ne göre 750,00 TL maktu ücretine hükmedilmesi gerekirken, davacı lehine 1.500,00 TL vekalet ücreti takdir edilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir. Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK.’nun 438/7. maddesi gereğidir.