Davacı, davalı idarenin, işyerinde 18 yaşından küçük bir çocuğa sayısal loto oynatıldığı gerekçesiyle sayısal loto bayiliğini 07/03/2006 tarihinde iptal ettiğini, söz konusu iptal işlemine dayalı olarak da davacı şirkete ait sayısal loto makinasının idare personeli tarafından yerinden sökülerek götürüldüğünü, idari işlemin iptali için idare mahkemesinde dava açıldığını, idare mahkemesinin yürütmeyi durdurma kararı verdiğini, yapılan yargılama neticesinde idari işlemin iptaline karar verildiğini, bunun üzerine yeni bir numarayla yeni bir ruhsat verildiğini ve işyerine sayısal loto makinesinin bağlandığını,
davalı idarenin temyiz yoluna başvurduğunu ve yürütmeyi durdurma isteğinde bulunduğunu bunun üzerine Danıştay tarafından yürütmeyi durdurma kararı verildiğini, durdurma kararı doğrultusunda cihazın ikinci kez sökülerek götürüldüğünü, Danıştay ilamı ile mahkeme kararının bozularak davanın görev yönünden reddine karar verildiğini, bunun üzerine Asliye Hukuk Mahkemesinde görülen dava neticesinde sayısal loto bayilik ruhsatının davalı idare tarafından haksız olarak iptal edildiğinin tesptine karar verildiğini, hükmün kesinleştiğini, idare tarafından üçüncü yeni ruhsat verildiğini ve işyerine loto makinasının bağlandığını,
davalı idarenin haksız olarak ruhsatı iptal ettiğinin mahkeme kararı ile sabit olduğunu ileri sürerek ıslahen 32.239,80 TL maddi ve 5.000,00 TL manevi tazminatın ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.
Davalı, davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.
Mahkemece, davacının maddi tazminat talebinin kabulü ile ; 32.239,80 TL'nin 07/03/2006 tarihinden itibaren işleyecek ticari faiz ile birlikte davalı idareden tahsiline, davacının manevi tazminat isteminin reddine, karar verilmiş hüküm davalı tarafça temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.
2-Harçlar Kanunu'nun 13/j. maddesi gereği davalı harçtan muaftır. Açıklanan kanun hükmü nedeniyle davalı idareden harç alınması olanaksızdır. Buna göre, davalının harçtan muaf tutulması gerekirken bakiye harcın ve davacı tarafından yatırılan yargılama giderleri içinde yer alan harçların da yargılama gideri olarak davalıdan tahsiline karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir. Ne var ki, bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, usulün 438/7.maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.
SONUÇ.
Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle gerekçeli kararın hüküm fıkrasının üçüncü ve dördüncü bentlerinin hükümden çıkartılarak üçüncü bendin yerine “Davalı kurum harçtan muaf olduğundan harca hükmedilmesine yer olmadığına” cümlesinin, dördüncü bendin yerine “Davacı tarafından bu dava için yapılan aşağıda dökümü yazılı toplam 624,20 TL yargılama giderinden davanın kabul ve reddolunan nispetlerine göre belirlendiği üzere 425,99 TL' nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, bakiye giderin davacı üzerinde bırakılmasına,” cümlesinin yazılmasına,
hüküm fıkrasına 5.bent olarak “Karar kesinleştiğinde ve istek halinde davacı tarafından yatırılan 256,20 TL harcın davacıya iadesine” cümlesinin yazılmasına,hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.