Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2016/6146 K.2019/2928

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, ... Eğitim ve Araştırma Hastanesinde 2008 yılından itibaren foseptik kuyu, katı atık temizleme işi ve benzeri işleri peryodik olarak 2013 yılına kadar yaptığını, yaptığı bu işlerin bir kısmının karşılığının kendisine ödenmediğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 20.000,00 TL alacaklarının iş yapım tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; ıslah ile talebini 50.197,20 TL olmak üzere artırmıştır.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacının davasının kısmen kabulüne, 37.000,00 TL alacağın 20.000,00 TL için dava tarihinden, kalan miktar için ıslah tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin diğer tüm taleplerin reddine, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Mahkemenin de kabulünde olduğu üzere, davalı kurum 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi uyarınca her türlü harçtan muaftır. Hal böyle iken, hükmün 4. bendinde “Davacı tarafından yapılan 29,00 TL'lik dava masrafı, 500,00 TL bilirkişi giderinden ibaret toplam 529,00 TL yargılama giderinin davanın kabul oranı gözetilerek 391,85 TL'si ile 515,70 TL ıslah ile alınan harç, 342,00 TL peşin harç toplamı olan 1.249,55 TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, bakiye yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına,” karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK.’nun 438/7. maddesi gereğidir.