KÜNYE
13. Hukuk Dairesi 2016/9568 E., 2016/12273 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 4 Mayıs 2016
- Mahkemesi
- Tüketici Mahkemesi
Karar Metni
294 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.
KARAR
Davacı, davalı bankadan 10.09.2008 tarihinde kullandığı konut kredisi nedeniyle dosya masrafı, komisyon ve başka adlar altında kesintiler yapıldığını ve kesintilerin haksız olduğunu ileri sürerek 4.320 TL'nin yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir. Davalı, davanın reddini dilemiştir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.
Dava, davalı banka tarafından kullandırılan kredi nedeniyle haksız kesilen masrafların tahsili isteğine ilişkin olup, mahkemece davanın kısmen kabulü ile 3.978,77 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiş, yargılama giderleri bakımından ise talep olmadığı gerekçesi ile karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmiştir.
6100 sayılı Hukuk Muhakameleri Kanunu'nun ( HMK ) " Yargılama Giderlerine Hükmedilmesi " başlıklı 332. maddesi " (1) Yargılama giderlerine, mahkmece resen hükmedilir " düzenlemesini içermekte olup, mahkemece, tarafların bu konudaki talebinin varlığı gözetilmeksizin resen yargılama giderlerine hükmedileceği açıktır.
Mahkemece, 9 adet tebligat gideri olan 81 TL ve bilirkişi gideri 350 TL olmak üzere toplam 431 TL yargılama giderinden davanın kabul ve ret oranı gözetilerek 400 TL’sinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, bakiye yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.
Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması HUMK’nun 438/7. maddesi gereğidir.
Yargıtay 13. Hukuk Dairesi, E. 2016/9568, K. 2016/12273, 4 Mayıs 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama