Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2017/2362 K.2020/3029

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın karar verilmesine yer olmadığına dair olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ...'in Eğitim Fakültesi Yabancı Diller Eğitimi Bölümü'nde araştırma görevlisi iken kadrosunun geçici olarak 28.07.2008 tarihinden itibaren ODTÜ Sosyal Bilimler Enstitüsü'ne tahsis edildiğini, doktora öğrenimini tamamladıktan sonra 23.08.2011 tarihinde görevine yeniden başladığını, ardından da 16.10.2012 tarihinde istifa ettiğini, ancak davalının aynı zamanda 01.09.2009 tarihinden 01.06.2010 tarihine kadar dokuz ay Kanada University Albarto'da araştırma yapmak için aylıklı izin aldığını, ayrıca 28.07.2008-18.08.2011 tarihleri arasındaki doktora öğrenimi nedeniyle kuruma karşı yükümlülüğü bulunduğunu,

davalı ...'nın yükümlü bulunduğu 3 yıl 9 ay 20 günlük mecburi hizmet süresinden, üniversitelerinde çalışmış olduğu 1 yıl 1 ay 23 günlük mecburi hizmet süresi mahsup edildikten sonra geriye 2 yıl 7 ay 27 günlük daha mecburi hizmet süresi kaldığını, bu mecburi hizmet süresinin parasal karşılığının ise 61.605,33-TL olduğunu ileri sürerek, bakiye mecburi hizmet yükümlülüğü karşılığı olarak hesaplanan 61.605,33-TL'nin hesaplama tarihi olan 19.11.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir. Mahkemece, dava konusuz kaldığından esas hakkında bir karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir. 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, zorunlu hizmet karşılığı olan kurum alacağının tahsili istemine ilişkindir.

Daha önce mahkemece verilen karar Yargıtay 18. Hukuk Dairesi'nin 17.09.2015 tarihli ilamıyla bozulmuş, bozma kararında, davalıların 6552 sayılı yasadan yararlanmak için davacı idareye başvuruları bulunup bulunmadığı araştırıldıktan sonra taraflar arasındaki uyuşmazlığın 11.09.2014 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6552 sayılı İş Kanunu İle Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması İle Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına Dair Kanunun Geçici 1. maddelerinin somut olayda değerlendirilip oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Davacı kurum tarafından, davalıların 29.09.2014 tarihinde yaptıkları başvuru sonucunda davalı ... hakkında 6552 sayılı kanunun geçici 1. maddesinin 1. bendi hükmü gereğince yurtiçi maaşlardan kaynaklanan 30.270,88-TL borcun geçerliliği kalmadığından takibinden vazgeçilerek dosyanın 30.10.2014 tarihinde terkin edildiği, yine adı geçen hakkında 6552 sayılı kanunun geçici 1. maddesinin 1. ve 3. bentleri hükmü gereğince 45.755,28-TL borcun da geçerliliği kalmadığından takibinden vazgeçilerek dosyanın 27.10.2014 tarihinde terkin edildiği, davalıların kuruma herhangi bir borcu bulunmadığı bildirilmiş olup, dava konusuz kalmıştır.

Mahkemece, davacı kuruma olan borcun ödeme yapılmadan terkin edildiği hususu gözetilerek davacı yararına maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme ile nispi vekalet ücreti takdiri bozma nedenidir. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7. maddesi gereğidir.