Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2017/4586 K.2017/4876

... vekili avukat ... ... ile ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında Sakarya 3. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 20/12/2016 gün ve 2015/1217-2016/545 sayılı hükmün davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı davalı ile arkadaş olduklarını, davalının durumunun sıkışık olduğunu, kendisine yardım etmesini istemesi üzerine ... ...

Şubesi'nden 3.000,00 TL kredi çektiğini, bunun 1.000,00 TL'sini kendisine aldığını, 2.000,00 TL'sini davalıya verdiğini, bu kredinin taksitlerini ödemesi için ... kartını da ona verdiğini, kendisine aldığı 1.000,00 TL ile ilgili taksidi bankaya ödediğini, bu olayların 2010 ve 2011 yıllarında olduğunu, davalının alınan krediden kendisine düşen borcu ödemediği gibi verilen ... karta ait kurtaran hesaptan paralar çektiğini, ayrıca Axess kredi kartını da 2011 yılında yine davalıya verdiğini, davalının kartı 2012 Haziran ayına kadar kullandığını ve kendi aracına ait sigorta borcu ile cep telefonu borcunu ödediğini,

bu ödemeleri davalıdan istemesine rağmen ödemediğini, bunun üzerine ... 4. İcra Müdürlüğü'nde başlatımış olduğu 2012/9628 Esas sayılı dosyada davalının takibe haksız ve yersiz olarak itiraz ettiğini, itirazın iptali ile alacağıicra takibinin devamına, %20'den aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına mahkum edilmesine, alacağı olan 2197,00 TL'nin yasal faizi ile birlikte davalıdan alınmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne dair verdiği kararın dairemizce 2014/25274 Esas, 2015/26776 Karar Sayılı ilamı ile 10.09.2015 tarihinde, ''....Davacı eldeki dava ile davalıya elden verdiğini ve davalının ... kartından çıktiğini ileri sürdüğü para ile davalının kredi kartından yapmış olduğu harcamaların tahsili amacıyla yapmış olduğu icra takibine vaki itirazın iptalini talep etmiş, mahkemece yargılama sırasında alınan bilirkişi raporu gerekçe gösterilmek suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı her ne kadar 235,22 TL dışında alacağını ispat edememişse de, dava dilekçesinde açıkça yemin deliline dayanılmış olması nedeniyle bu delil hatırlatıldıktan sonra neticesine göre hüküm kurulması gerekirken bu husus göz ardı edilerek davanın yazılı gerekçe ile kısmen kabulüne hükmedilmesi usul ve yasaya aykırıdır.'' gerekçesiyle bozulması üzerine, bozma kararına uyularak yapılan yargılama neticesinde davacının hazırladığı yemin metnine uygun şekilde davalının yemin etmesi üzerine davanın reddine karar verilmiş ve hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

14.7.2004 günlü ve 5219 sayılı yasa ile HUMK.nun 427/2 maddesindeki temyiz ile ilgili parasal sınır 1.000.000.000 TL, 5236 sayılı yasanın 19. maddesi uyarınca 1.1.2016 tarihinden itibaren 2.190,00 TL.ye çıkarılmıştır.

Anılan yasada derdest davalar yönünden ne şekilde uygulanacağı yönünde açık bir uygulama hükmü bulunmamakta ise de Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 23.2.2005 gün ve esas 2005/13-32, karar 2005/85 sayılı kararı uyarınca yerel mahkemelerce kurulan hükümlerin temyizinin ve temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay daireleri ya da Hukuk Genel Kurulunca verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilmesi durumunda temyiz ya da karar düzeltme istemi hangi karara yönelik ise, o karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmünün esas alınacağı belirtilmiştir.

Mahkemece bozma ilamından önce yapılan yargılamada davacının 2.197,00 TL yönünden itirazın iptaline karar verilmesi istemi açısından davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ve takip tarihi itibariyle 235,22 TL asıl alacak üzerinden takibin devamına, fazlaya ilişkin istemin ise reddine karar verilmiş ve hüküm davalı tarafça temyiz edilmediğinden 235,22 TL üzerinden takibin devamına ilişkin kısım kesinleşmiştir.

Bozma sonrası yapılan yargılama neticesinde geriye kalan miktar olan 1.961,78 TL açısından ise davanın reddine karar verilmiş olması nedeniyle davacı tarafından temyiz edilen bölüm karar tarihi itibariyle 2.190,00 TL.yi geçmediğinden HUMK.nun 5219 sayılı yasa ile değiştirilen 427. maddesinin 2. fıkrası gereğince davacının temyiz hakkı bulunmamaktadır. O nedenle miktar itibariyle kesin olan karara ilişkin temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.