Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2017/7775 K.2020/274

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, avukat olarak davalılardan aldığı vekaletname ve talimat uyarınca davalılar adına destek tazminatı davası açarak takip ettiğini, ancak haksız olarak vekillikten azledildiğini, hak ettiği vekâlet ücretinin davalılar tarafından ödenmediğini belirterek, fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydı ile 7.000,00 TL vekâlet ücreti alacağının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 6.400,00 TL alacağın azilname tarihi olan 18/9/2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar vermiştir. Karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacının yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un 73/2. maddesinde, “Tüketici mahkemeleri nezdinde Bakanlık, tüketiciler ve tüketici örgütleri tarafından açılan davalar 2/7/1964 tarihli 492 Sayılı Harçlar Kanununda düzenlenen harçlardan muaftır.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Buna göre, davalı tüketiciler harçtan muaf olduklarından harç alınmasına yer olmadığına ve davacının başlangıçta yatırdığı 27,70 TL başvuru harcı, 119,55 TL peşin harcın karar kesinleştiğinde istek halinde davacıya iadesine karar verilmesi gerekirken, anılan yasal düzenleme gözetilmeksizin davalıların harçtan sorumlu tutulmaları usûl ve yasaya aykırıdır. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.