Yargıtay 13. Hukuk Dairesi E.2018/3703 K.2018/9668

Davacı, davalı ...’nın öncesinde diğer davalı ...’dan satın aldığı taşınmazı sonrasında 53.500,00 TL bedel ödeyerek kendisinin satın aldığını, davalı ...’nın eşi tarafından taşınmazın aile konutu olduğundan bahisle satış işlemlerinin iptaline yönelik açılan dava sonucu ...

1. Aile Mahkemesi'nin 2011/1091 E-2012733 K. sayılı ilamı ile taşınmazın tapu kaydının iptali ile davalı ... adına tesciline ve taşınmaza aile şerhi konulmasına karar verildiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla ödediği dava tarihine kadar ödediği bedeldeki ve taşınmazdaki değer artışı göz önünde bulundurularak yapılacak hesaplamaya göre tespit edilecek bedelin 14.02.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiş, ıslahla talep sonucunu 140.000,00 TL’ye yükseltmiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemiştir.

İlk derece mahkemesince, davanın davalı ... yönünden husumetten reddine, davanın ... yönünden kabulüne, 53.500,00 TL'nin 14.02.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile, 86.500,00 TL'nın ıslah tarihi olan 19.10.2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'dan alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiş; karara karşı davalı ... vekili nispi vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği ileri sürerek istinaf başvurusunda bulunmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesince, davalı ... vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesinin kararı süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

6763 sayılı yasa ile 6100 sayılı HMK'na eklenen geçici 1. madde uyarınca, aynı kanunun 362. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 01.01.2018 tarihinden itibaren tarihinden itibaren 47.530,00 TL’na çıkarılmıştır. Davalı ... vekili tarafından temyize konu edilen toplam miktar karar tarihi (22.03.2018) itibariyle 47.530,00 TL'yi geçmediğinden davacının temyiz hakkı bulunmamaktadır. Bu durumda, HMK'nun 366. maddesi atfıyla aynı kanunun 352/1-b maddesi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.