Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2011/14209 K.2013/11536

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanıklar ... ve ...'nin yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetlerine ve Hikmet hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair ... Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 27.05.2009 gün ve 2008/95 Esas, 2009/162 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık ... müdafii ve O Yer Cumhuryet Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Sanık ... hakkında CMK.nın 231/5. maddesi uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın 5271 sayılı CMK.nın 231/12. maddesine göre itirazı kabil nitelikte olması nedeniyle temyizi mümkün bulunmadığından, sanık müdafiin temyiz isteğinin itiraz mahiyetinde kabulü ile mahallinde merciince gerekli karar verilmek üzere incelemenin O Yer Cumhuriyet Savcısının sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyizi ile sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdurenin, aşamalardaki anlatımları, sanık ... ve ...'in savunmaları ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında, suç tarihinden önce sanık ... ile duygusal ilişki yaşayan ve annesinin baskısı yüzünden kendi evinde kalmak istemeyip defalarca sanıkların evine giden mağdureye yönelik sanık ...'nin cinsel anlamda bir eyleminin bulunmadığı, eve almadıklarında da mağdurenin kömürlükte yattığına ilişkin tanık beyanları da gözetildiğinde, sanığın eyleminin TCK.nın 234/3. maddesinde öngörülen evi terk eden çocuğun yasal temsilcisine bildirmeden alıkonulması suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde TCK.nın 109/1, 3-f, 5. maddeleri uyarınca mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Sanığın, 18 yaşından küçük olması karşısında, 2 yıl 1 ay olarak belirlenen hapis cezasının TCK.nın 51/1. maddesi uyarınca erteleme sınırı kapsamında kaldığı gözetilmeden, ertelemeye yer olmadığına karar verilmesi,