Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2011/15058 K.2013/5281

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve kasten yaralama suçlarından sanıklar ..., ... ve ...'ın yapılan yargılamaları sonunda; sanıklar ...'ın kasten yaralama suçundan mahkûmiyetlerine ilişkin hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkûmiyetlerine, sanık ...'in ise kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve kasten yaralama suçlarından mahkûmiyetine dair Gönen Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 05.06.2008 gün ve 2008/150 Esas, 2008/265 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Sanık ...'in kendisine 08.07.2008 günü tebliğ edilen hükmü kanuni süre geçtikten sonra 16.07.2008 tarihinde temyiz ettiği anlaşıldığından, temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 317. maddesi gereğince reddiyle; sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan 5271 sayılı CMK.nın 231/5. maddesi uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar aynı maddenin 12. fıkrasına göre itiraza tâbi olup bu aşamada temyizi mümkün bulunmadığından, sanığın bu karara yönelik temyiz talebi itiraz niteliğinde kabul edilip merciince değerlendirileceği gözetilerek,

incelemenin sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, sanık ... hakkında ise kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlerle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Mahkemece oluşa uygun şekilde sanıkların eylemlerinin cebir kullanmak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu kabul edilmesine rağmen, önce 5237 sayılı TCK.nın 109/1 daha sonra 109/2. maddeleri tatbik olunmak suretiyle kademeli uygulama yapılması, ceza miktarı itibarıyla sonuca etkili olmadığından bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

5237 sayılı TCK.nın 53/3. maddesine göre 53/1-c maddesinde yer alan kendi altsoyu üzerindeki velâyet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile ilgili hak yoksunluğunun koşullu salıvermeden sonra uygulanamayacağı gözetilmeden, bu hakları ve yetkileri kullanmaktan yoksunluğun da hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar uygulanmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden duruşma yapılmaksızın CMUK.nın 322. maddesinin verdiği yetki uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkralarında yer alan 5237 sayılı TCK.nın 53/1. maddesi gereğince hükmedilen hak yoksunluğu ile ilgili bölüm çıkarılarak bunun yerine "sanıkların 5237 sayılı TCK.nın 53/3. maddesine göre 53/1-c maddesinde yer alan kendi altsoyu üzerindeki velâyet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile haklarından koşullu salıverilme tarihine,