Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2011/22252 K.2013/12163

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve kasten yaralama suçlarından sanık ...'nin yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetine dair Ankara 6. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 01.12.2009 gün ve 2009/1415 Esas, 2009/1260 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli kararda, 23.09.2009 olan suç tarihinin 19.10.2009 olarak ve sanık hakkında kasten yaralama suçundan TCK.nın 86/1. maddesine göre belirlenen cezası eylemin silahla işlenmiş olması nedeniyle artırılırken uygulama maddesinin aynı Kanunun 86. maddesi 3. fıkrasının “e” bendi yerine aynı madde ve fıkranın “a” bendi olarak yanlış gösterilmeleri mahallinde düzeltilebilir yazım hataları olarak kabul edildiğinden, sanığa verilen hapis cezasının kanunî sonucu olarak 5237 sayılı TCK.nın 53. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarına hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi ise bu husus infaz aşamasında da nazara alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mahkemece, sanığın suç tarihinde kimliği belirlenemeyen başka bir kişinin kullandığı otomobil ile önünü kestiği mağdureyi bıçakla tehdit ederek ve cebir kullanarak geldikleri araca bindirip hürriyetinden yoksun kıldığı oluşa uygun olarak kabul edildiği halde, eyleminin TCK.nın 109/2. maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden, aynı maddenin 1. fıkrası ile cezalandırılmasına karar verilerek ve eylemin birden fazla kişi ile birlikte ve silahla işlenmiş olması karşısında, olayda TCK.nın 109/3. maddesinin “a” ve “b” bentlerinde düzenlenen birden fazla nitelikli halin bir arada gerçekleşmiş olması nedeniyle, temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi gerektiği düşünülmeyip, asgari hadden tayini suretiyle noksan cezaya hükmolunması,