KÜNYE
(Kapatılan)14. Ceza Dairesi 2011/2992 E., 2012/5337 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Mayıs 2012
Karar Metni
260 kelime·1 dk okuma
Reşit olmayan kimseyi zorla kaçırıp alıkoymaya teşebbüs suçundan sanıklar ... ve ...'in yapılan yargılamaları sonunda; reşit mağdureyi zorla kaçırıp alıkoyma suçundan mahkûmiyetlerine dair Çorum Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 14.06.2006 gün ve 2006/144 Esas, 2006/276 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,
Ancak;
Çankırı Asliye Hukuk Mahkemesine sanık ...'in eşi tarafından açılan boşanma davasının 18.04.2002 tarihinde sonuçlanıp boşanma hükmünün davacının yüzüne, davalı sanığın gıyabında verildiği, gerekçeli kararın davalı sanığa hangi tarihte tebliğ edildiği, sanığın bu boşanma hükmünden suç tarihinde haberdar olup olmadığı araştırılarak, sanıklar hakkında 765 sayılı TCK.nın 433. maddesinin uygulama olanağının bulunup bulunmadığının tartışılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,
Kabule göre de;
Sanık ...'in silinme koşulları oluşmuş kabahatten ibaret adli sicil kaydı karşısında, hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve TCK.nın 7/2. maddesi uyarınca sanık yararına olan 5728 sayılı Kanunun 562. maddesinin 1. fıkrası ile değişik CMK.nın 231/5. maddesinde öngörülen sınırın 2 yıla çıkarılması ve anılan Kanunun 2. fıkrası ile de 231/14. maddesindeki soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı suç olma koşulunun kaldırılması karşısında, mahkemece 6008 sayılı Kanunun 7. maddesi gözetilerek kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının karar yerinde tartışılması lüzumu,
Yargıtay 14. Ceza Dairesi, E. 2011/2992, K. 2012/5337, 10 Mayıs 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama