Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2011/3078 K.2012/5749

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve dilencilik suçlarından sanık ...'nin yapılan yargılaması sonunda; eyleminin reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturduğunun kabulüyle mahkûmiyetine, dilencilik suçundan beraatine dair Konya 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 17.10.2006 gün ve 2006/87 Esas, 2006/410 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan vekili ve O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdur ...'un kovuşturma aşamasında alınan beyanında psikolojik rahatsızlıkları olduğunu ve tedavi gördüğünü belirtmesi ve bu beyanların katılan ... tarafından da doğrulanması, mahkemenin mağdurun beyanlarının tutarsız olduğuna ilişkin gözlemi, Konya Numune Hastanesinin tek hekim tarafından düzenlenen 15.05.2006 tarihli raporunda, mağdurun maruz kaldığı eylemlerin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğinin yeterince gelişmiş olduğu,

ancak sözlerine ve ifadesine itibar edilemeyeceğinin belirtilmesine karşın, aynı hastanenin 21.07.2006 tarihli benzer mahiyetteki heyet raporunda sözlerine ve ifadesine de itibar edilebileceğinin belirtilmiş olması karşısında, bu raporlar yeterli görülmeyerek, mağdurun Adli Tıp Kurumunun ilgili ihtisas kuruluna sevki sağlanarak suç tarihi itibarıyla akıl hastası olup olmadığı, var ise kendisine karşı işlenen fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğinin gelişip gelişmediği,

bunun hekim olmayanlarca da anlaşılıp anlaşılamayacağı, beyanlarına itibar edilip edilmeyeceği hususlarında rapor alınmasından sonra varlığı kabul edilen rızanın suç vasfını değiştirip değiştirmeyeceği hususu tartışılarak sonucuna göre, sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde TCK.nın 104/1, 43. maddeleri ile cezalandırılmasına ve yazılı gerekçe ile dilencilik suçundan beraatine karar verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre ise;

Sanığın mahkûmiyetine karar verilen reşit olmayanla cinsel ilişki suçunun TCK.nın 104. maddesinin 1. fıkrası kapsamında kaldığı, bu suç şikâyete tâbi olup zarar gören gerçek kişi şikâyetçi olduğundan, 5271 sayılı CMK.nın 253 ve 254. maddelerine göre, uzlaşma kapsamında kaldığı, uzlaşmanın da bir kovuşturma şartı olduğu, 5560 sayılı Kanunun 24. maddesi ile değişik CMK.nın 253. maddesinde cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda uzlaşma yoluna gidilemeyeceği belirtilmiş ise de, suç tarihindeki lehe yasa ve müktesep hak hükümleri nazara alınarak öncelikle uzlaştırma işlemi yapılması, sonucuna göre, hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,