KÜNYE
(Kapatılan)14. Ceza Dairesi 2011/4637 E., 2012/8469 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 17 Eylül 2012
Karar Metni
265 kelime·1 dk okuma
Çocuğun basit cinsel istismarı suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan beraatine dair ...
2. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 12.06.2007 gün ve 2006/697 Esas, 2007/494 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü: Sanığa suç atması için herhangi bir neden bulunmadığı anlaşılan ve nüfus kayıt örneğine göre 13 yaş 4 aylık olan mağdurenin aşamalardaki samimi anlatımları, bu anlatımı destekleyen annesi tanık ...'ın beyanları, dosya içerisinde bulunan ...
Cumhuriyet Başsavcılığının 03.11.2006 tarih ve 2306 sayılı iddianame içeriği ve tüm dosya içeriğinden, sanığın değişik tarihlerde mağdureye karşı 5237 sayılı TCK.nın 103/1 ve 43. maddelerinde tanımlanan zincirleme biçimde basit cinsel istismar suçunu işlediğinin sabit olabileceği gözetilerek, mağdure hakkında Adli Tıp Kurumu ...
Şube Müdürlüğünün 27.10.2006 günlü raporundaki “kişinin beden ve ruh sağlığının bozulduğu yönünde tıbbi bulgu saptanmadığı” şeklindeki açıklamaya rağmen, katılanın dosyaya sunduğu 06.12.2006 günlü psikiyatrist tarafından düzenlenen raporda “klinik açıdan anksiyete, gerginlik, endişe, her an tetikte olma hali, uykusuzluk, karabasanlı düşler, yalnız kalamama, tek başına rahat hareket edememe,
güvensizlik gibi semptomlardan oluşan bir kronikleşmeye eğilimli travmatik bozukluk ve buna eşlik eden anksiyodepresif bozukluk tanıları uygundur” şeklindeki açıklamalar dikkate alınarak mağdurenin Adli Tıp Kurumuna dava dosyası ile birlikte gönderilerek atılı suçun sonucunda ruh sağlığında bozulma olup olmadığı saptandıktan sonra görev konusu da nazara alınmak suretiyle bir hüküm kurulması gerekirken bu husus yerine getirilmeden yazılı gerekçeyle beraatine karar verilmesi,
Yargıtay 14. Ceza Dairesi, E. 2011/4637, K. 2012/8469, 17 Eylül 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama