Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2012/10709 K.2014/7812

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 03.02.2009 gün ve 2008/11-250 Esas, 2009/13 sayılı Kararında da belirtildiği üzere hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde dikkate alınacak zararın maddi zarar olduğu,

manevi zararı kapsamadığı ve olayda mağdurların dosyaya yansıyan maddi bir zararının bulunmadığı gözetilmeden, duruşmada gözlenen tutumları lehine takdiri indirim nedeni kabul edilip, fırsat tanınması halinde suç işlemeyecekleri yönünde olumlu kanaat oluştuğu belirtilek cezası ertelenen sanıklar hakkında kanuni olmayan gerekçelerle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmiş ise de;

haklarında TCK.nın 109/2. maddesinin tatbikinin gerektiği nazara alınmadan cezanın eksik tayin edildiği anlaşılmış, sanıklar hakkında doğru uygulama yapılmış olsaydı hükmolunacak sonuç hapis cezası 2 yıldan fazla olacağından Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 04.03.2008 gün ve 2008/6-47, 2008/43 sayılı Kararında da vurgulandığı gibi yanılgılı uygulama nedeniyle bir kez daha atıfet sağlanamayacağı nazara alınarak sanıklar hakkında CMK.nın 231. maddesinin uygulanmasının mümkün olmadığı gözetilerek, kanuna aykırı gerekçelerle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazların reddine,

Ancak,

Oluşa uygun kabule göre; olay günü sanıkların miras meselesini konuşmak üzere her iki mağduru cebir kullanmak suretiyle zorla minibüse bindirdikleri ve bir süre alıkoyduklarının anlaşılması karşısında sanıklar hakkında TCK.nın 109/2. maddesi uygulanmayarak eksik cezaya hükmolunması,

Cezası ertelenen sanıklar hakkında, TCK.nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca kendi altsoyu üzerindeki velâyet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından hak yoksunluğuna hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,