KÜNYE
14. Ceza Dairesi 2012/12308 E., 2014/2965 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Mart 2014
- Tebliğname No
- 5 - 2011/100893
- Mahkemesi
- Akkuş Asliye Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 28.07.2010
- Numarası
- 2008/17 Esas, 2010/103 Karar
- Suç
- Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, kasten yaralama
Karar Metni
258 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,
Ancak;
Mağdurenin yaralanmasının basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, sanıkların yaralama eylemlerinin TCK.nın 109. maddesinin 2. fıkrasında düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun cebir unsurunu oluşturduğu, bu nedenle sanıklar hakkında ayrıca kasten yaralama suçundan ceza verilemeyeceğinin gözetilmemesi,
Sanıkların suç tarihinde 13 yaşı içerisinde olan mağdureyi kaçırmak amacıyla tutarak yaklaşık 150 metre sürükledikleri, olay yerine tanık Mustafa'nın gelmesi üzerine eylemlerini tamamlayamayarak mağduru bırakıp kaçmaları şeklinde gerçekleşen olayda, meydana gelen tehlikenin ağırlığı gözetilerek teşebbüs indiriminin uygun bir oranda belirlenmesi gerekirken, sanığın en lehine olarak 3/4 oranında yapılması suretiyle sanıklara eksik ceza tayini,
Kabule göre de;
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.02.2009 gün ve 2008/11-250 Esas, 2009/13 sayılı Kararında da belirtildiği üzere hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde dikkate alınacak zararın, maddi zarar olduğu, manevi zararı kapsamadığı ve olayda mağdurun dosyaya yansıyan maddi bir zararının da bulunmadığı gözetilmeden, CMK.nın 231. maddesinde öngörülen diğer şartlar da tartışılarak bir karar verilmesi gerekirken mağdurun zararının giderilmemesi nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,
Yargıtay 14. Ceza Dairesi, E. 2012/12308, K. 2014/2965, 10 Mart 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama