Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2012/13414 K.2014/9820

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Psikolog tarafından düzenlenen 21.3.2007 günlü raporun sonuç bölümünde, mağdurenin beyanına itibar edilemeyeceğinin bildirilmesi nedeniyle mahkemece 12.9.2007 günlü ara karar ile bu hususta Adli Tıp Kurumundan rapor aldırılmasına karar verilmesine rağmen, müzekkereye bu husus yazılmadığından Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 26.11.2007 günlü raporunda bu konuda görüş bildirilmeden ve mağdure tarafından olayın görgü tanığı olduğu beyan edilen tanık S.. S..'nin İzmit’te oturduğu dosya kapsamından anlaşıldığı halde, tanığın adres araştırmasının Samsun Emniyet Müdürlüğünden yapılarak adresi tespit edilemediğinden bahisle dinlenmesinden vazgeçilerek eksik soruşturma ile hüküm kurulması,

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 59. maddesi ile 5237 sayılı Kanunun 103. maddesinde yer alan cinsel istismar suçunun yeniden düzenlenmesi karşısında; 5237 sayılı TCK.nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili

uygulamanın, denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,