Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2012/317 K.2013/13079

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 14.07.2009 gün ve 2008/6 Esas, 2009/792 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

CMK.nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri gereğince hükümlerde başvurulacak kanun yolu, süresi, mercii ve başvuru şeklinin açıkça gösterilmesi gerektiği, aksi halde Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 07.11.2006 gün ve 2006/6-213 Esas, 2006/229 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

aynı Kanunun 40. maddesi uyarınca eski hale getirme nedenlerinin oluşacağı, sanığın yokluğunda verilen 14.07.2009 günlü hükümde ise başvuru şeklinin belirtilmemesi nedeniyle aynı Kanunun 40 ve devamı maddelerine göre temyiz süresinin geçirilmesinde sanığın kusurunun bulunmadığı ve eski hale getirme nedeninin oluştuğu nazara alınıp, hükmün kesinleşmediği anlaşıldığından, sanık müdafiin 02.10.2009 tarihli dilekçesinin süresinde verilmiş temyiz başvurusu olarak kabulüne karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanık ... ve temyiz dışı ...'in, kendilerini dolandırdıktan sonra kaçtığı sırada yakaladıkları mağduru araçlarına bindirip Çalı Jandarma Komutanlığına götürerek teslim ettikleri, mağduru basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralama eylemlerinin TCK.nın 109/2. maddesinin unsuru olduğu, ayrıca mağdurun şahsına zarar verici eylemlerinin bulunmadığının anlaşılması karşısında sanık ... hakkında TCK.nın 110. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeyerek yazılı şekilde karar verilmesi,

Sanık ... ve temyiz dışı ...'in, kendilerini dolandırdıktan sonra kaçtığı sırada yakaladıkları mağduru haksız tahrik altında hürriyetinden yoksun bıraktıklarının anlaşılması karşısında sanık lehine TCK.nın 29. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,