KÜNYE
14. Ceza Dairesi 2012/7957 E., 2014/4959 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 14 Nisan 2014
- Tebliğname No
- 14 - 2011/293643
- Mahkemesi
- Söke 2. Asliye Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 17.03.2011
- Numarası
- 2009/321 Esas, 2011/77 Karar
- Suç
- Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, tehdit, kasten yaralama, cebir
Karar Metni
260 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;
Sanık Gökhan müdafiin süresinden sonra yaptığı ve ceza miktarına göre de, uygun olmayan duruşmalı inceleme isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 318. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazların reddine,
Ancak,
Sanık Gökhan'ın aşamalarda değişmeyen savunmalarında, kendisine ait işyerinde çalışan mağdurların, olay tarihinden önce tamir amacıyla dükkana bırakılan motorsikletleri kendisinden habersiz alarak kaza yaptıklarını, trafik polislerine yakalanarak ceza aldıklarını, yanında arkadaşı diğer sanık Nevzat olduğu halde mağdurları bu durumla ilgili olarak uyarmak istediğini belirtmesi karşısında, sözü edilen hususlar araştırıldıktan sonra sanıklar hakkında TCK.nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiği gözetilmeden, eksik soruşturma ile hüküm kurulması,
Mağdurların hürriyetlerinden yoksun bırakıldıkları süre ile sanıklar hakkında TCK.nın 110. maddesinin uygulanması için aranan şartlar gerçekleşmemiş ise de, mağdurları kendiliğinden serbest bıraktıkları gözetilerek TCK.nın 3. maddesindeki orantılılık ilkesine göre eylemle orantılı şekilde ceza tayini yerine yazılı şekilde fazla ceza belirlenmesi,
Uygulamaya göre de;
Sanıklar hakkında TCK.nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluğuna hükmedilmemesi,
Yargıtay 14. Ceza Dairesi, E. 2012/7957, K. 2014/4959, 14 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama