Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2012/9641 K.2013/8322

Cinsel taciz ve kasten yaralamaya teşebbüs suçlarından sanık ...'un yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetine dair ... Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 13.10.2010 gün ve 2009/302 Esas, 2010/575 Karar sayılı hükümlere karşı sanığın vâki temyiz talebinin "hükümlerin miktar itibarıyla kesin olduğu" ve "hükümlerin süresinden sonra temyizi" gerekçesiyle reddine dair 21.01.2011 ve 10.03.2011 tarihli Ek Kararlarının Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Sanığın 10.03.2011 tarihli Ek Kararı 1412 sayılı CMUK.nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık kanuni süreden sonra 23.03.2011 günlü dilekçe ile temyiz etmiş ise de; sanığın adresine mahkemece Tebligat Kanununun 21. maddesine göre yapılan tebliğ sırasında Edirne Tıp Fakültesi Onkoloji Servisinde tedavi görmesi nedeniyle Ek Kararı 08.03.2011 gününde öğrendiğini beyan edip hastane evraklarını da dilekçesine eklediği, sanığın adresine yapılan tebligatta bu hususa ilişkin herhangi bir açıklamanın bulunmayıp mahkemece bir araştırmanın da yapılmaması karşısında 10.03.2011 günlü Ek Karar ile.

Anayasa Mahkemesinin 07.10.2009 tarih ve 27369 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 23.07.2009 gün ve 2006/65 Esas, 2009/114 sayılı, iki bin liraya kadar (iki bin dahil) para cezalarına dair hükümlerin temyiz olunamayacağına ilişkin 1412 sayılı CMUK.nın 305. maddesinin 3842 ve 5219 sayılı Kanunlar ile değişik (1) numaralı bendinin Anayasa'ya aykırı olması nedeniyle iptaline ilişkin kararı 07.10.2010 tarihi itibarıyla yürürlüğe girmiş olmakla birlikte Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 21.06.2005 gün ve 61/82 sayılı Kararında vurgulandığı üzere,

hükmün temyiz edilebilir olup olmadığını belirleme bakımından hüküm tarihindeki kanuni düzenlemenin dikkate alınması gerektiği bu itibarla hüküm tarihine göre verilen 1800 TL adlî para cezasının temyiz edilebilir nitelikte olması nedeniyle 21.01.2011 tarihli Ek Kararın kaldırılarak işin esasına ilişkin yapılan incelemede gereği düşünüldü: