Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2012/9655 K.2012/8249

Cinsel taciz suçundan sanık ...'nün yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Pınarhisar Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 16.02.2011 gün ve 2010/52 Esas, 2011/17 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii ile O Yer ve Üst Cumhuriyet Savcıları tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Sanık hakkında hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre 5219 sayılı Kanunun 3-B maddesi ile değişik 1412 sayılı CMUK.nın 305/1. maddesi gereğince temyizi mümkün olmadığından sanık müdafiin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 317. maddesi uyarınca reddiyle, mahkemece belirlenen sonuç 1.500 TL adli para cezasının 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte olan CMK.nın 305. maddesi uyarınca miktar bakımından kesin nitelikte olmasına rağmen, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08.04.2008 gün ve 2008/8-62 Esas,

2008/75 sayılı Kararında açıklandığı üzere Cumhuriyet Savcılarının suçun vasfına yönelik temyiz talebinin kabulünün gerekeceği gözetilerek incelemenin Cumhuriyet Savcılarının temyizi ile sınırlı olarak yapılmasına karar verilerek gereği düşünüldü:

Mağdure ve tanık ...,'ın aşamalarda değişmeyen beyanlarından, sanığın, mağdurenin elini tutup cinsel amaçla bir süre bırakmadığı, mağdurenin elini zorla çekerek sanıktan kurtulduğunu iddia etmeleri, iddianamedeki anlatımın ve mahkeme kabulünün de bu yönde olduğu, sanığın eyleminin bedensel temas içermesi nedeniyle, 5237 sayılı TCK.nın 102/1. maddesinde düzenlenen basit cinsel saldırı suçunu oluşturabileceği ve bu suçtan dolayı yargılama yaparak delillerin değerlendirilmesi ve suç vasfının tayini görevinin üst dereceli asliye ceza mahkemesine ait olduğu dikkate alınarak 5235 sayılı Kanunun 11 ve CMK.nın 4. maddeleri gereğince görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,