Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2013/1584 K.2013/2191

Cinsel taciz suçundan sanık ...'ün yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Bilecik Sulh Ceza Mankemesinden verilen 08.02.2011 gün ve 2010/689 Esas, 2011/39 Karar sayılı hükmün ve 29.09.2011 gün ve aynı sayılı temyiz talebinin reddine dair Ek Kararın süresinden sonra Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Anayasa Mahkemesinin 07.10.2009 tarih ve 27369 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 23.07.2009 gün ve 2006/65 Esas, 2009/114 sayılı, iki bin liraya kadar (iki bin dahil) para cezalarına dair hükümlerin temyiz olunamayacağına ilişkin 1412 sayılı CMUK.nın 305. maddesinin 3842 ve 5219 sayılı Kanunlar ile değişik (1) numaralı bendinin Anayasa'ya aykırı olması nedeniyle iptaline ilişkin kararı 07.10.2010 tarihi itibarıyla yürürlüğe girmiş olmakla birlikte Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 21.06.2005 gün ve 61/82 sayılı Kararında vurgulandığı üzere,

hükmün temyiz edilebilir olup olmadığını belirleme bakımından hüküm tarihindeki kanuni düzenlemenin dikkate alınması gerektiği bu itibarla hüküm tarihine göre verilen 1500-TL adli para cezasının temyiz edilebilir nitelikte olmasına rağmen mahkemenin 29.09.2011 tarihli Ek Kararı ile hükmün kesin olduğundan bahisle temyiz talebi reddedilmiş ve sanığın 30.09.2011 tarihinde tebliğ aldığı Ek Kararı 1412 sayılı CMUK.nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık kanuni süreden sonra 10.10.2011 günlü dilekçe ile temyiz etmiş ise de;

mahkemece verilen 08.02.2011 gün ve 2010/689 Esas, 2011/39 Karar sayılı hükümde ve temyiz talebinin reddine dair 29.09.2011 tarihli Ek Kararda Anayasa'nın 40/2 ve CMK.nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddelerine aykırı olarak başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekilleri gösterilmediğinden, aynı Kanunun 40 ve devamı maddelerine göre temyiz sürelerinin geçirilmesinde sanığın kusurunun bulunmadığı nazara alınarak istemin süresi içinde yapıldığı kabul edilip mahkemenin temyiz isteminin reddine dair 29.09.2011 günlü Ek Kararının kaldırılarak işin esasına ilişkin yapılan incelemede gereği düşünüldü: