Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2013/1626 K.2014/11859

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya kapsamına göre; sanık ve katılanın resmî evlenme olmaksızın bir süre birlikte yaşadıkları, bu birlikteliklerinden müşterek çocukları Suna'nın doğduğu, müşterek çocuk Suna'nın, evlilik dışı olması nedeniyle velâyetinin 4721 sayılı TMK.nın 337/1. maddesine göre katılanda olduğu, sanığın savunmasında belirttiği ve mahkemece kabul edildiği şekilde 2005 yılı Aralık ayında müşterek çocuğun sanığa katılanın rızasıyla verildiği kabul edilse dahi katılanın 04.03.2008 tarihinde çocuk teslimine ilişkin takipte bulunarak velâyet hakkını kullanmaya yönelik iradesini ortaya koyduğu,

buna rağmen 21.03.2008 tarihli çocuk teslim tutanağı da dikkate alındığında, müşterek çocuğun katılana teslim edilmediği, bunun üzerine de katılanın yaklaşık dört ay sonra 03.07.2008 tarihinde şikâyette bulunduğu, tüm bunlara göre de, sanığın üzerine atılı çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçunun oluştuğu, ancak bu suçun 5560 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK.nın 253. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin dördüncü alt bendi ve 254. maddelerine göre uzlaşma kapsamında kaldığı,

uzlaşmanın da bir kovuşturma şartı olduğu gözetilerek öncelikle uzlaştırma işlemi yapılıp olumsuz sonuçlanması halinde, sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi gerekirken oluşa uygun düşmeyen gerekçeyle beraatine hükmedilmesi,