Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2013/4241 K.2014/14468

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında verilen temyiz talebinin reddine dair Ek Kararın incelenmesinde;

Mahkemece sanığa 08.12.2011 günü tefhim edilen hükmün sanık tarafından 1412 sayılı CMUK.nın 310/1. maddesinde öngörülen kanunî bir haftalık süre geçtikten sonra 09.01.2012 tarihinde temyiz edildiği anlaşıldığından, sanığın temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan temyizin reddine dair Ek Kararın ONANMASINA,

Sanıklar .... ve.... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Oluşa ve dosya kapsamına göre sanıklar ..., ... ve ...'ın mağdur ...'ın evine 13.10.2005 tarihinde saat 21.30 sırasında gelip kapıyı çaldıkları, kapıyı açan yakınana polis olduklarını arama yapacaklarını söyleyerek yakınanın karşı koymasına karşın eve girip evi aradıkları ve yakınanı bir odaya kilitleyerek ağaç sandık içerisindeki 18.350.00 TL'yi yağmaladıkları, 11.11.2005 tarihinde ise sanıklar .... ve ...'ın saat 04.30 sıralarında mağdurun evine geldikleri, zili çaldıkları kapıyı açan yakınan ...'ya yağmur yağdığını söyleyerek eve girdikten sonra bıçağı boğazına dayadıkları, direnmesi üzerine ellerini, kollarını ve ağzını bezle bağlayarak evde para aradıkları, 120.00 TL buldukları, çıkarken yatağı üzerine attıkları,

Sanıkların yağma eylemleri nedeniyle Sivas 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 06.03.2008 gün ve 2007/58 Esas, 2008/39 sayılı Kararı ile mahkûmiyetlerine karar verildiği, bu kararın Yargıtay Yüksek 6. Ceza Dairesinin 22.10.2009 gün ve 2008/19628 Esas, 2009/13891 sayılı Kararı ile onandığı, sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kamu davası açılması için Sivas Cumhuriyet Başsavcılına ihbarda bulunulduğu,

Sanıklar hakkında düzenlenen iddianamede suç tarihinin açıkça 11.11.2005 olarak belirtildiği ve sadece sanıklar..... ve ...'ın bu tarihte gerçekleştirdikleri hürriyetten yoksun kılma eylemlerinin anlatıldığı, sanıklar İbrahim ve İsa’nın ise 11.11.2005 tarihinde işlenen suça iştirak ettikleri yönünde mahkûmiyetlerine yeter şüpheden uzak kesin delil bulunmaması karşısında, sanıkların atılı suçtan beraatlerine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkûmiyetlerine karar verilmesi,

Uygulamaya göre de;

Mahkemece, sanıkların eylemlerinin cebir kullanmak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu niteliğinde olduğu oluşa uygun olarak kabul edilmesine rağmen, önce 5237 sayılı TCK.nın 109/1. daha sonra 109/2. maddeleri tatbik olunmak suretiyle kademeli uygulama yapılması,