Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2013/7442 K.2013/9404

Nitelikli cinsel saldırı suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyetine dair Üsküdar 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 07.06.2007 gün ve 2005/195 Esas, 2007/181 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü: Dosya içeriğine göre, olay tarihinde 15 yaşını doldurmamış olan mağdurenin,

sanığın işyerinde çalışmaya başladıktan yaklaşık 15 gün sonra 2005 yılı Ağustos ayı içerisinde iş yerinin arka tarafında bulunan küçük bölmeye öğle yemeğini hazırlamak için giren mağdureye, arkasından saldıran sanığın, mağdurenin elinde bulunan bıçağı kolunu bükerek aldıktan sonra kendisini yüzüstü yatırıp normal yoldan ırzına geçtiğini iddia eden mağdurenin, hayatın olağan akışına da uygun düşmeyecek şekilde aynı gün saat 22.00'a kadar işyerinde çalışıp, ailesine bu olaydan bahsetmemesi,

ertesi gün kimse anlamasın düşüncesiyle tekrar çalıştığı işyerine gidip 2-3 hafta çalışmaya devam etmesi ve bu süre boyunca sanığın tecavüz etmeye çalıştığını, daha sonra işten ayrılmasına rağmen yaklaşık 2 ay sonra sanığın iş yerinde çalışma teklifini kabul ederek tekrar işe başladığını, 17.11.2005 günü, sanığın tekrar tecavüze yeltendiğini, babam gelecek diyerek engel olduğunu bir müddet sonra babasının gelmesi üzerine olaydan yine babasına bahsetmeyerek evlerine gittikten sonra olayı ailesine anlattığını beyan etmesi, 19.11.2005 günü babası ile kolluğa müraacatı üzerine soruşturmanın başlaması,

mağdurenin, ifadelerinde ısrarla sanığın normal yoldan ırzına geçtiğini kan geldiğini beyan etmesine rağmen Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulundan alınan 25.08.2006 tarihli mağdureye ilişkin raporda hymenin yırtılmaksızın duhule müsait olmadığı ve bakire olduğunun bildirilmesi, sanığın atılı suçlamayı kabul etmemesi, yargılama aşamasında dinlenilen savunma tanıklarının ifadeleri karşısında; sanığın mahkûmiyetini gerektirecek kuşkudan uzak, kesin ve inandırıcı delillerde elde edilemediğinden, sanığın müsnet suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,