Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2014/11287 K.2017/4925

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 21.06.2005 gün ve 61/82 sayılı Kararında vurgulandığı üzere, hükmün temyiz edilebilir olup olmadığını belirleme bakımından hüküm tarihindeki kanuni düzenlemenin dikkate alınması gerektiği, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 2. madde ile hapis cezasından çevrilenler hariç sonuç olarak hükmedilen 3000 TL’ye kadar (3.000 TL dahil) para cezaları kesin nitelikte olup,

sanık ... hakkında kasten yaralama ve hakaret suçlarından doğrudan tayin edilen adli para cezalarının miktarı itibariyle CMUK'nın 305/1. maddesi gereğince kesin olması nedeniyle temyizi mümkün bulunmadığından, O Yer Cumhuriyet Savcısının anılan hükümlere yönelik temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin tüm sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümlerle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Soruşturma evresinde sanıktan şikayetçi olan mağdure ..., 5271 sayılı CMK'nın 238/2. maddesi gereğince şikâyetçi olup olmadığı, sanıkların eylemlerinin ve zor kullanma şekillerinin nasıl olduğunun belirlenmesi, şikâyetçi ise davaya katılmak isteyip istemediği hususları sorularak, katılmak istediğini bildirmesi halinde aynı Kanunun 238/3. maddesi gereğince bu hususta karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla hükümler kurulması,