Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2014/114 K.2015/10732

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan ile sanığın aşamalardaki anlatımları ve tüm dosya kapsamına göre, sanıkla katılan arasında boşanma davasının sürdüğü, çocuğun velayeti konusunda bir karar verilmediği, sanığın 27 Ağustos 2010 tarihinde Isparta'ya gittiği, annenin de rızasını alarak çocuğunu Antalya'ya İline tatile götürdüğü ve 01.09.2010 günü çocuğunu Düzce'ye yanına getirdiği, katılanın aynı gün boşanma davasının devam ettiği aile mahkemesinin başvurarak çocuğun velayetinin kendisine verilmesini istediği, aile mahkemenin boşanma davası sonuçlanıncaya kadar çocuğun velayetinin tedbiren anneye verilmesine karar verdiği,

katılanın velayetin kendisine verildiğini sanığa bildirdiği, sanığın 07.09.2010 tarihinde boşanma davasının devam ettiği aile mahkemesine başvurarak velayetin anneye verilmesine ilişkin karara itiraz ettiği, aile mahkemesinin 15.09.2010 tarihinde sanığın velayet kararına itirazının reddine karar verdiği,

katılanın 10.09.2010 günü çocuğun kendisine teslimi için Düzce ilindeki polis karakoluna başvurması nedeniyle kolluğun sanığı arayarak çocuğu getirmesini istemesi üzerine de sanığın çocuğu karakola götürerek teslim ettiği, velayetin tedbiren anneye verilmesine ilişkin kararın katılana velayet yetkisini vermesine karşılık sanığa, çocuğu bulunduğu yerden annesinin yanına götürme yükümlülüğünü yüklemediği, mevcut haliyle eylemde suç unsuru bulunmadığı gözetilerek sanığın atılı suçtan beraatine karar verilmesi yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine hükmedilmesi,