Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2014/19 K.2014/1919

Muhtelif suçlardan hükümlü ...’in cezalarının 4 yıl 5 ay 10 gün hapis cezası olarak içtimasına dair Ankara 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 02.06.2011 gün ve 2011/173 D.iş sayılı Kararına müteakip, hükümlünün cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar kalan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına ilişkin Ankara İnfaz Hâkimliğinin 20.07.2012 gün ve 2012/2015 Esas, 2012/2507 sayılı Kararı sonrasında, hükümlünün yükümlülüğünü ihlal ettiğinden bahisle denetimli serbestlik tedbirinin geri alınmasına dair Ankara 1. İnfaz Hâkimliğinin 30.04.2013 gün ve 2013/696 Esas,

2013/755 sayılı Kararı üzerine hükümlünün firar eylemi nedeniyle hakkında disiplin soruşturmasına başlanmasına yönelik Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 17.05.2013 tarihli talebinin görev alanları dışında bulunduğundan bahisle yerine getirilemediğine dair Ankara Denetimli Serbestlik Müdürlüğü İnfaz İşlemleri Değerlendirme Komisyonunun 22.05.2013 tarihli ve 2012/1470 NKL sayılı yazısına yönelik itirazın reddine ilişkin Ankara 1. İnfaz Hâkimliğinin 11.06.2013 gün ve 2013/882 Esas, 2013/950 sayılı Kararına karşı yapılan itirazın reddine dair Ankara 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.06.2013 gün ve 2013/586 D.İş sayılı Kararının;

Dosya kapsamına göre; hükümlü ...’in cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar kalan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına dair karar verilmesini müteakip adı geçen hükümlünün yükümlülüğünü ihlal ettiğinin anlaşılması karşısında, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 105/A-6(b), 8,

9 ve 46/8-d maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınmadan itirazın kabulü yerine yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nın 309. maddesi gereğince bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 20.12.2013 gün ve 94660652-105-06-9047-2013/19389/ 78168 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize ihbar ve dava evrakı tevdii kılınmakla gereği düşünüldü: