Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2014/2232 K.2016/979

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 28.09.2011 tarihli raporunda; hafif-orta derecede mental retardasyon tanısı ile olayın hukuki anlam ve sonuçlarını algılayamayacağı, fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin bulunmadığı, fiile ruhsal yönden mukavemete muktedir olmadığı belirlenen mağdurenin, mevcut zeka geriliğinin hekim olmayanlar ile tanıyanlarca anlaşılıp anlaşılamayacağı hususunda, anılan ihtisas kurulundan ek rapor alınmasından sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiğinin düşünülmemesi,

Atılı suçu cebir, tehdit veya hile ile işlediğine dair bir iddia veya delil bulunmayan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 109/1. maddesi yerine 109/2. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

Hükümden sonra, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan husus nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,