KÜNYE
14. Ceza Dairesi 2014/4171 E., 2016/1006 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Şubat 2016
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suç
- Aile hukukundan kaynaklanan yükümlülüğün ihlali (sanıklar ....., ......), cinsel taciz (sanık ...
- Hüküm
- Şikayet yokluğu nedeniyle kamu davalarının düşmesi
Karar Metni
270 kelime·1 dk okuma
İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Üst Cumhuriyet Savcısının temyiz isteminin incelenmesinde;
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 28.04.2009 tarih ve 27/109 sayılı Kararında açıklandığı üzere Üst Cumhuriyet Savcısının mülhakat Asliye Ceza Mahkemesi kararlarına yönelik temyiz süresinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın kıyasen tatbik edilen 310/3. maddesine göre tefhimden itibaren bir ay olduğu ve Üst Cumhuriyet Savcısının 23.03.2012 tarihinde tefhim edilen hükmü kanuni bir aylık süreden sonra 25.04.2012 havale tarihli dilekçeyle temyiz ettiği anlaşıldığından, süresi içinde yapılmayan temyiz istemin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,
O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz isteminin incelenmesine gelince;
Tüm dosya içeriğine göre, olay tarihinde mağdurenin çarşıya gitmek üzere daha önceden tanıdığı sanık ...'in arabasına bindiği, araba ile giderken sanığın aracı durdurarak “ben senden çok hoşlandım, seni öpmek istiyorum” diyerek sarılmak istediği mağdurenin karşı koyarak araçtan inmesi üzerine,arkasından giderek özür dilediği olayda, sanık ...'in eylemini devam ettirme imkanı varken kendi rızasıyla sonlandırdığı ve o zamana kadar olan eyleminin cinsel taciz suçunu oluşturduğu, mağdurenin suçun işlenmesinden sonra altı aylık şikayet süresi içinde şikayetçi olmadığı, ayrıca olayı anne ve babasına söylediğini belirtmesine rağmen, anne ve babasının da sanıktan şikayetçi olduklarına dair beyanlarının bulunmadığı anlaşılmakla tebliğnamede bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.
Yargıtay 14. Ceza Dairesi, E. 2014/4171, K. 2016/1006, 9 Şubat 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama